سکوت می بارد از چشمانم

بغض می پاشد از دهانم بیرون

ومرا متهم می کنند به عشق

.

.

.

.

.

دفترچه ام را گم کرده ام

دیگر شاعر نیستم

.

.

.

.

 

نقطه چین میشوم

تا کسی فاصله هایم را پر کند

.

.

.

 

مشت هایم را خالی میکنم

تو گل میشوی

من همیشه پوچ

.

.

هیسسسسسسسسسسسسسسسسسسسس

.

آغوشت را ...

حرف هایم از خجالت آب می شوند!

..........................

گاهی حرفهای پریشانی میزنم

بگذار دیوانه ام بخوانند

نوشته شده در ۱۳٩٠/۸/٢٩ساعت ٧:٥۳ ‎ب.ظ توسط ناهید عملی نظرات () |